EMD F45 diesellocomotief in de uitvoering van de Santa Fe Railway. Begin jaren '60 had de Electro-Motive Division (EMD) een achterstand opgelopen: de 567-motor, ruim 20 jaar in gebruik, had met 2.500 pk in de turbogeladen 16-cilinder versie zijn maximale vermogen bereikt. In 1966 introduceerde EMD de nieuwe 645-motor. De krachtigste locomotief met deze motorserie was de SD45, aangedreven door een 20-cilinder turbogeladen 645E-motor met een vermogen van 3.600 pk. EMD bood de V20 645E-motor vervolgens aan in de SDP45, met een standaard hood-configuratie en een verlengd frame voor de stoomgenerator die nodig was voor reizigersvervoer. De SDP45 was een goede reizigerslocomotief, maar voldeed qua uiterlijk niet aan de wensen van de Santa Fe Railway. EMD ontwierp daarom een lichtgewicht 'cowl'-opbouw om de locomotief te omhullen. Anders dan bij eerdere cab-units droeg deze opbouw niet bij aan de structurele sterkte; die bleef in het frame. De cowl zorgde voor een gestroomlijnder uiterlijk, betere aerodynamica bij hogere snelheden en stelde het personeel in staat om onderweg de motorruimte te betreden voor diagnose en onderhoud. Na de ontwikkeling van de FP45 reizigerslocomotief verzocht Santa Fe om een vergelijkbare vrachtlocomotief. Waar de FP45 een SDP45 was met een volledig brede cowl-opbouw, was de nieuwe F45 in essentie een SD45 met dezelfde behandeling.